อันนี้หนังเทพกลายๆ ค่ะ ทำให้กล้าๆ กลัวๆ ที่จะดูมานาน ทั้งที่ที่จริงชอบพล็อต
มาก ตั้งแต่อ่านรีวิวเมื่อเข้ามาฉายที่ญี่ปุ่นตอนซัมเมอร์ปีที่แล้ว


นายแพทย์ผู้หนึ่งพยายามทุกวิถีทาง ที่จะยื้อชีวิตภรรยาที่ป่วยเป็นโรคเนื้องอก
ในสมอง โดยการวิจัยยาจากเปลือกต้นไม้ที่เชื่อกันว่ามีสารอายุวัฒนะ
เขาไม่มีเวลาให้เธอเลย เอาแต่ค้นคว้าตัวยา ไม่กลับบ้าน ไม่สนใจเธอ
แม้ว่าเธอจะอยู่ในช่วงสุดท้ายของชีวิต
เธอเหงา เขาก็รู้ แต่ก็เชื่อมั่นว่าการค้นหาวิธีรักษาเธอย่อมสำคัญกว่า
ทั้งที่เธอออกปากว่า "ฉันไม่กลัวความตาย เพียงแค่มีคุณอยู่ข้างกัน"

เธอเขียนหนังสือเล่มหนึ่ง เล่าถึงอัศวินหนุ่ม ผู้เดินทางไปค้นหาต้นไม้แห่งอมตะ
เพื่อเจ้าหญิงอันเป็นที่รัก เธอเขียนไม่จบ แต่เหลือบทสุดท้ายไว้ให้เขาเขียนต่อ

ในอีกหนึ่งห้วงมิติ ชายคนหนึ่งกับต้นไม้ของเขา กำลังเดินทางสู่ดวงดาว
ภายในทรงกลมใส เขากินเปลือกไม้นี้เพื่อความอมตะ และเมื่อต้นไม้ตายลง
เขาก็โทมนัสสุดแสน เช่นเดียวกับที่นายแพทย์ไม่ยอมรับความตายของภรรยา


หนังรีวิวว่าเป็นชาติอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของชายคนเดียวกัน
แต่เราดูแล้วไม่รู้สึกอย่างนั้นแฮะ หรือโง่เข้าไม่ถึงเองเนี่ย - -''
(แอบผิดหวังนิดๆ อดดูหนังข้ามชาติแนวโปรด แต่ก็ได้แนวคิดอีกแบบ ชอบๆ)

เรารู้สึกว่า หนังสือที่เธอเขียน คือบทเตือนใจสามีของเธอ ว่าความพยายาม
ต่อสู้กับความตายนั้นไร้ผลอย่างไร และที่เธอเว้นบทสุดท้ายไว้ ก็คืออยากให้
เขาเขียนบทสิ้นสุด คือความปล่อยวางและหลุดพ้นนั้นด้วยตัวเอง
เพราะเธอช่วยเขาไม่ได้ เขาต้องยอมรับความสูญเสียให้ได้ด้วยตัวเอง

ต้นไม้และชายหนุ่มในทรงกลมใส ที่เขา(ใครฟะ?)ว่าเป็นชาติอนาคต
เราดูแล้วกลับรู้สึกว่า มันคือห้วงความคิดของนายแพทย์นั่นแหละ


จนเมื่อเขาปล่อยวางจากความยึดติด ยอมรับความไม่อมตะและจีรัง
จึงเกิดความหลุดพ้น ต้นไม้แห่งอมตะต้นนั้นออกผล เธอเก็บมันมาให้เขา
และเขาก็ปลูกมันลงกับผืนดิน เพื่อที่มันจะงอก ออกดอกผล เป็นอาหาร
ของนกกา จน "เธอ" ได้โบยบินไปในผืนฟ้า อย่างที่เธอบอกไว้ก่อนตาย

เรื่องนี้ดูเพราะผู้ชายค่ะ เอ๊ยม่ายช่าย แต่เพราะชอบหนังแนวหลายตัวละคร
แต่ละตัวก็มีเรื่องของตัวเองเป็นเอกเทศ แต่เกี่ยวข้องกันอย่างใดอย่างหนึ่ง
เช่นเดียวกับ Magnolia, Crash, Babel นั่นแหละค่ะ แต่เรื่องนี้เป็นแบบญี่ปุ่นๆ


ชื่อเรื่องแปลตรงๆ ตัวได้ว่า เบ่งบานในเงามืดและแสงตะวัน เรื่องกล่าวถึง
ชีวิตในเงามืดของคนหกคนในกรุงโตเกียว ที่เจอแต่ความเศร้า ท้อแท้ สิ้นหวัง

เริ่มจากชายหนุ่มที่ติดการพนันจนเป็นหนี้ท่วมตัว เมื่อแม่ตาย เขาก็ออกจาก
บ้าน ตัดขาดกับพ่อ ถูกตามทวงหนี้จนต้องใช้วิธีหลอกเอาเงินทางโทรศัพท์
ที่เรียกกันว่า โอเรซากิ คือ สุ่มเบอร์โทรไปแล้วบอกว่า โอเรๆ คือ นี่ผมเองนะ
ให้อีกฝ่ายคิดเองเออเองว่าเป็นใคร และเมื่อฝ่ายนั้นพูดชื่อมา ก็สวมรอยทันที

เขาโทรไปติดบ้านหญิงชราคนหนึ่ง ซึ่งกำลังรอโทรศัพท์จากลูกชาย ซึ่ง
จากกันไปตั้งแต่อายุสองขวบ และเมื่อนายคนนี้โทรไป เธอก็เชื่อทันทีว่าคือ
ลูกชายเธอจริงๆ และคุยกับเขาเรื่อยมา จนเกิดความผูกพันโดยไม่รู้ตัว


หญิงสาวคนหนึ่ง ตามหาคนรักเก่าของแม่ ซึ่งเคยเป็นดาราตลกด้วยกัน
เธอรู้ว่าแม่รักเขามาก แต่ไม่เคยบอกเขา เธอจึงมาตามหาเพื่อจะบอกเขา
ว่าเขามีค่ากับแม่ของเธอเพียงใด แม้ว่าเขาจะรักผู้หญิงอีกคน


ชายไร้บ้าน ขาพิการ ชอบเล่าเรื่องชกต่อยกับทหารอเมริกันให้ใครๆ ฟัง
จู่ๆ ก็มีนักเบสบอลชื่อดัง มาบอกว่าเป็นลูก และขอให้กลับไปอยู่ด้วยกัน


ชายวัยกลางคน สูญเสียครอบครัวและความหวังในการดำเนินชีวิต
จนเลือกจะหลีกหนีจากชีวิตสะดวกสบาย มาเป็นโฮมเลส


ไอดอลสาว ที่กำลังจะหมดยุคทอง เริ่มขายไม่ได้ มีแต่งานแย่ๆ เข้ามา
แฟนหดหาย แต่ก็ยังมีหนุ่มโอทะขุคนหนึ่งคอยให้กำลังใจเธอมาตลอด


หนุ่มโอทะขุคนนี้ รักสาวไอดอลเป็นดวงใจ เพราะเธอทำให้เขานึกถึง
รักครั้งแรกในชีวิต เมื่อยังอยู่ชั้นประถม ที่ไม่เคยมีโอกาสได้บอกออกไป



เรื่องนี้เป็นนิยายของดาราตลก ที่พอเขียนออกมาก็ดังเลย มีคนฟันธงมาก
มายว่าจะได้รางวัล แต่ก็ไม่ได้ ถึงกระนั้นก็เป็นที่พูดถึงกันเยอะทีเดียว

สตอรี่เรื่องนี้ดีมากๆๆๆๆ ดีจริงๆ นะ เราว่ามันสื่อความเป็นเงามืดของโตเกียว
ได้ดีเลยละ มีกดดัน มีตลกร้าย ซาบซึ้งกินใจ รันทดหดหู่ ครบทุกอารมณ์


เสียดายที่ฝีมือผู้กับกับใหม่คนนี้ยังไม่เข้าขั้น จึงถ่ายทอดออกมาได้ไม่ดี
เท่าไหร่นัก ครึ่งชั่วโมงแรก ขาดๆ เกินๆ เหมือนจับจุดไม่ถูก ครึ่งหลังดีขึ้น
แต่จังหวะก็ยังตะกุกตะกัก มันควรจะทำได้ดีกว่านี้มากๆๆๆๆๆ เลยน่ะ
ในเมื่อมีสตอรี่ที่ดีขนาดนี้แล้ว แถมดาราชั้นนำทั้งนั้นเลย

ชอบพายุและฝนที่นำมาแทรกในเรื่อง ฉากร่มสีเหลืองปลิวผ่านทุกคน
โห นึกภาพออกเลยว่าถ้าได้ผู้กำกับเจ๋งๆ มันต้องออกมาเทพมากๆๆๆ
แต่นี่ในเมื่อมือยังไม่ถึง มันจึงดูแบบ อะไรวะน่ะ???


แต่ก็ร้องไห้น้ำตาท่วมห้องอยู่ดีแหละเรา(อ้าว) เพราะถ้อยคำมันกินใจ
และเรื่องมันโดนมากจริงๆ เหมือนจะน้ำเน่า แต่มันดูเป็นจริงนะ แม้จะดู
พยายามไปหน่อย นี่ถ้าทำได้เนียนกว่านี้ คงมีสติหลุดกันบ้างละเรา

สรุปที่ประทับใจจากเรื่องนี้ก็คือเนื้อเรื่องมันดีมากๆ เด๋วคงไปหาหนังสืออ่าน
และชอบที่มันเล่าถึง "เงามืด" ของโตเกียวได้สมจริงเอาการ
ผู้สร้างอาจเล่าเรื่องได้ไม่ดีนัก ถึงอย่างนั้นตัวเรื่องมันก็ยังดีจนมีค่าในการดูค่ะ


เมื่อพายุพัดผ่านไป ทุกคนก็ได้ยิ้มในแสงแดดอ่อน