เพิ่งดู The Jacket จบ อินค้างไม่ไหวแล้ว ขอมาโวยวายในบล็อกก่อน เด๋วพรุ่งนี้(วันนี้แหละ เช้าแล้วอ่ะ)ตื่นมาค่อยมาเรียบเรียงอีกที แต่ตอนนี้อยากโวยวายอ่ะ อยากกรี๊ด แบบไม่ไหวแล้ววววววววว ชอบบบบบบบบบบบบ โอ๊วววววววววววว ชอบๆๆๆๆๆๆๆ เราเกิดมาเพื่อสิ่งนี้จิงๆๆๆๆ

 

 

เป็นหนังที่ตามหามานานมาก เพราะได้ยินกิตติศัพท์ว่าเป็นหนังย้อนเวลาที่มีอะไรไม่แพ้ The Butterfly Effect ปกติก็ชอบดูหนังย้อนเวลาอยู่แล้ว หนังในดวงใจมีแต่แนวนี้ เรื่องนี้ที่ทสึทะยะบ้านเรา หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ไม่รู้จะไปหาที่หมวดไหน เพราะซัสเปนส์ก็ไม่มี ไซไฟก็ไม่มี มันควรจะอยู่ในหมวดอาไรวะ?? (หรือดราม่า?? เพราะเรื่องมันออกจะดราม่าอยู่??)

 

วันนี้ทนไม่ไหว ไปเดินวนอยู่ครึ่งชม. หาอะไรดูเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้ เลยถามพนักงาน เจ๊พนักงานไปหาให้นานมากกกกก เป็นบทพิสูจน์ว่ามันหายากจิงๆ ถึงตอนนี้เรายังไม่รู้เลยมันถูกจัดไว้ในหมวดอะไร วันนี้หา 12 Monkeys ก็ไม่เจอเหมือนกัน แต่พนักฯ บอกว่ามีคนยืมอยู่

 

วันหลังจะร้องเรียนอิทสึทะยะที่บ้านเนี่ย จัดหนังหายากโคดๆๆๆ เห็นวันนี้มันเอาเดอะเดย์อาฟเตอร์ทูมอโร่ ไปไว้หมวดแอคชั่นด้วย บ้าป่าววะ หรือแอคตอนวิ่งหนีหมา ฮะ???? แล้วยังกล้าเอายูไนเต็ดเก้าสาม กับแมตช์พ้อยท์ ไปไว้หมวดซัสเปนส์ โห มันซัสเปนส์มากกกกกกกกกพี่ โดยเฉพาะแมตช์พ้อยท์เนี่ย ซัสฯ บนเตียงน้องสกาเลตหรอ??

 

 

วะ บ่นอะไรยาวเหยียดเลย กลับไปกรี๊ดเดอะแจ๊คเก็ตต่อ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ

 

เนื้อเรื่องเอาไว้ก่อน ต้องใช้สติในการเขียน ขอกรี๊ดพระเอกก่อน Adrien Brody พระเอกเปียนิสต์ พี่ขา พี่จะเล่นดีไปไหนคะ สายตาพี่อ่ะ โหยยยยยยยย เป็นบทพิสูจน์ว่าคนไม่หล่อก็ทำให้ชาวบ้านหลงได้ เพราะดูจบแล้วหลงเลยว่ะค่ะพี่ ตอนดูเปียนิสต์ยังไม่หลงพี่ขนาดนี้เลย โว้วววววววววว

 

เคียร่า โทรมและสวยเอกซ์ได้พอเหมาะพอเจาะมากๆ โคตรชอบฉากที่กำลังหมดหวัง เศร้าๆ กันอยู่ทั้งสองคน แล้วพอเข้าบ้านมา พระเอกคว้าเธอเข้าไปจูบอ่ะ โอ๊ย ถ้าไม่กลัวข้างห้องด่า กรี๊ดไปแล้วค่ะ อารมณ์และโทนมันได้มากๆ ค่ะ แบบถ้าเป็นเราเราก็คงคว้าอีกฝ่ายมาจูบเหมือนกัน มันมีทั้งเศร้า เหงา ตีบตัน หาทางออกไม่ได้ แล้วก็สปาร์คขึ้นมาตอนนี้ โห ไทมมิ่งใช่มากๆๆๆๆ ชอบบบบบบบบบ

 

ชอบตอนพระเอกถามนางเอกว่า จำผมไม่ได้หรอ โห ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเลยค่ะดิชั้น สะอึกสะอื้น แบบทำไมจำผมไม่ได้ๆๆๆๆๆ ผมก็แจ๊คของคุณไง ป้ายชื่อผมก็อยู่ที่คุณนะ โฮๆๆๆๆ สายตาพี่เอเดรียนแกสุดยอดดดดดดดดดดดดดมากๆๆๆๆ อยากจะไปซื้อแผ่นเก็บไว้ เอาไว้เปิดดูตาพี่แกโดยเฉพาะ

 

 

โอย หนังบ้าไร โดนมากๆ อ่ะ 

 

ยังไม่ได้หาคำวิจารณ์มาอ่าน แต่สังหรณ์ว่านักวิจารณ์คงบอกว่ามันไม่ดีอ่ะ คือไม่ได้ห่วย แต่ไม่ดีขนาดนั้น แหงๆ เลย เพราะถ้าพูดถึงคุณค่า หรือประเด็นให้คิดต่อ มันยังแพ้บัตเตอร์ฟลายอยู่หลายช่วงตัว แต่เราชอบการเล่าเรื่อง โทนหนัง กับการแสดงนี่ละ เราว่าพี่เอเดรียนชนะแอชตันสุดที่รักเราในเรื่องบัตเตอร์ฟลายขาดลอยละ (ขนาดรักแอชตันขนาดนี้นะเนี่ย ยังยอมให้พี่เอเดรียนแก แบบไม่ไหวแล้ววววววว) 

 

ไม่ต้องพูดถึงไอเดียพล็อต ที่เราว่าโคตรเท่เลย เพราะไม่ได้ย้อนอดีตเฉยๆ แต่เป็นการไปอนาคต เพื่อกลับมาแก้อดีต (ซึ่งก็แก้ไม่ได้ อ้าว สปอยล์นิหว่า) พูดถึงขอบเขตความเว่อร์ในเรื่องข้ามเวลานี่ ยังดูเนียนกว่าบัตเตอร์ฟลายอีกอ่ะ และอารมณ์แต่ละฉากก็ประณีตมาก ชอบมากที่เวลาพระเอกหายตัวไป จะไม่มีฉายให้เห็นอะว่าหายไปได้ไง แบบอยู่ๆ ก็หายไปเลย มันได้อารมณ์มาก โดยเฉพาะตอนอยู่บนเตียงกับนางเอก ตัดไปมา แว้บเดียว หายไป นางเอกกอดหมอนร้องไห้ โหเว้ย โคตรเข้าใจ ถ้าเป็นเราก็ร้องตายไปเลยอ่ะ คือถ้ามีฉากแบบสั่นๆๆ วูบๆ วาบๆ เกิดอภินิหารแล้วหายไป อย่างบัตเตอร์ฟลาย เราจะไม่ได้อารมณ์นางเอกแบบกอดหมอนเศร้าๆ อย่างงี้ไง มันจะกลายเป็นนางเอกตกใจ กรีดร้องแทน  เรื่องก็จะไปอีกโทน

 

สรุปว่าชอบโทนของเรื่องนี้มากกกกกก เปิดเรื่องมานึกว่าหนังสงคราม ดูงงๆ แวบๆ วาบๆ ปวดๆ ตาอยู่สองสามนาที แถมช่วงแรกๆ ช้าๆ ยังไงไม่รู้ดิ เหมือนเล่าอะไรที่ไม่ค่อยเกี่ยว มันมาเริ่มเข้มข้นก็ตอนพระเอกรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองนั่นแหละ

 

ตอนแรกเราก็ตามไม่ทัน อึ้งไปแป๊บนึง แต่พอเข้าใจ แล้วเห็นแววตาพระเอกตอนถามนางเอกว่า จำผมไม่ได้หรอ โอ๊วววววววว 

 

โอ๊ยคลั่ง เช้าแล้ว ไปนอนก่อน เด๋วพรุ่งนี้มาตั้งสติเขียนอีกที

 

โอ๊ยชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ