เขียนบล็อกด้วยหัวข้อแบบนี้มา 3 ปีแล้ว ปีนี้เป็นปีที่ 4 เหวออออออ

23 24 25 26

 

แล้ววันที่ตัวเลขจิตตกแบบนี้ก็มาถึงจนได้..

26

26

26

กรี๊ดดดดดดดดด

(ขอเวลาสงบนิ่งทำใจ-ลดธงครึ่งเสา 1 นาที)

 

(บ่น)

หลอนจัง 26 นี่รู้สึกกราฟดิ่งลงอย่างรุนแรง

ถ้า 27 จะหลอนแค่ไหนกันนะ..

แม่บอกตอนแม่อายุ 26 แม่คลอดเราแล้ว..

โอ..

เราจะได้คลอดมั่งเมื่อไหร่เนี่ย

อาจจะได้บอกลูก ตอนลูกอายุ 35 ว่า

ตอนแม่อายุ 35 แม่คลอดลูกแล้วนะ..

แล้วลูกเราก็คงไปบอกหลานว่า ตอนอายุ 45..

(เพ้อ)

 

 

แล้วนี่มานั่งเขียนทำไมเนี่ย

(สำนึก)

ตอนนี้ยุ่งจังเลย เปเปอร์ แลบ พรีเซ้น ประดังประเดกันมากๆ

พอเข้าเดือน 6 แล้วคงดีขึ้น

เหมือนทุกอย่างมาสุมกันอยู่ที่ปลายเดือนห้าหมดเลย

แต่ก็ดี พอหมดแล้วก็หมดเลย ^ ^

(วาดหวัง)

 

ทสึสึจิบานแล้ว เริ่มโรยแล้ว

ไฮเดรนเยียกำลังจะบาน

โลกกำลังจะเปลี่ยนจากสีชมพู สีแสด ไปเป็นสีม่วง น้ำเงิน

สีดอกไม้ของเดือนหก

 

ทำไมดอกไม้เดือนหกมีแต่สีม่วง น้ำเงิน

สีของเม็ดฝนรึเปล่า..

สีเขียวของใบไม้เริ่มเข้มขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อสายลมอุ่นๆ ที่หอมกลิ่นดอกไม้ของเดือนห้าจากไป

เม็ดฝนและไอชื้นๆ ของเดือนหกก็จะมาแทน

และเมื่อฝนเดือนหกจากไป แสงแดดหน้าร้อนของเดือนเจ็ดก็จะตามมา

(ไม่ขอนึกถึงเดือนแปดกับเก้า เพระเป็นเดือนที่ทรมานที่สุด..)

(เพ้อ-2)

 

ว้า..เพ้อจัง
เบลอๆ ยังไงก็ไม่รู้
รู้สึกรวบรวมความคิดไม่ค่อยเป็นชิ้นเป็นอันเท่าไหร่

 

เลิกเพ้อละ ดึกขนาดนี้แล้วหนิ..
งานยังกองอยู่เลย..

 

มาสเปเชี่ยวแท้งกันก่อน..

 

ขอบคุณทุกๆ คนที่อุตส่าห์จำได้ อุตส่าห์มาอวยให้ในวันนี้
(ปีหน้าไม่ต้องก็ได้ ทำลืมๆ ไปเหอะ พอเกิน 25 เราก็ว่าจะลืมๆ วันเกิดตัวเองเหมือนกัน 55)

 

ขอบคุณคนในแล็บทุกคน ที่ทำให้รู้สึกดีดี แม้จะไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษเลย
แต่ก็รู้สึกน่ะ ขอบคุณค่ะ..

 

ขอบคุณคุณแมว สำหรับการ์ดน่ารักๆและลูกโป่ง(และไม้หนีบผ้า)
 และเค้กครีเอทๆ อันนั้น เจ๋งมาก อิอิ
ส่วนของขวัญจริงๆ เด๋วขอคิดอะไรแพงๆ ได้ก่อน จะให้ซื้อให้นะ

 

ขอบคุณเจ้าของช่อดอกไม้ช่อโต ลิลลี่หอมมากๆ เปิดประตูบ้านเข้ามารู้สึกดีจัง
กลบกลิ่นแกงกะหรี่ในครัวได้เลย ของเค้าหอมจริงๆ กุหลาบขาวกับสตาติสก็สวยมากมาย..

 

ขอบคุณอากาศดีๆ ลมเย็นๆ ฟ้าใสๆ ที่ไม่ได้เห็นมาหลายวัน เป็นฟ้าหลังพายุจริงๆ..

 

ขอบคุณบริษัทผลิตไพรเมอร์ ที่ยอมรับซะทีว่าไพรเมอร์เมิงเจ๊ง แล็บเราเลยไม่เดิน
ไม่ใช่เพราะมิสของเรา แต่เป็นเพราะไพรเมอร์เมิงงงงงงงนั่นแหละ
สะใจปนโล่งอก อยากเรียกค่าปลอบขวัญจิงๆ เอาเวลาเดือนนึงกับแรงกายแรงใจของเราคืนมานะ
ขอบคุณมากที่มายอมรับ(จนได้)ในวันเกิดเรา อิอิ

 

ขอบคุณฟุโระกลิ่นฮิโนะคิ น้ำมันหอมกลิ่นฮันนี่ซักเกิล ทำเอาหายเหนื่อยไปมากมาย

 

ขอบคุณดีวีดี โยะนิโมะคิเมียวฯ แผ่นสุดท้าย ที่ทำให้หายเซ็งในวันที่ไม่มีรายการทีวีที่ชอบดู

 

และขอบคุณใครอีกหลายๆ คน ที่เค้าไม่รู้ตัวหรอกว่าทำให้เรามีความสุขแค่ไหน
พี่ทีเอที่มาซ่อมคอมให้ รุ่นน้องที่มานั่งเม้าเรื่องละครคิมุระ คุณป้าที่โรงอาหารที่อุ่นปลาให้

ใครบางคนที่ไม่ได้ยินเสียงมานาน..
และอีกหลายๆ คน..

 

ขอบคุณนะคะ
ถึงมันจะเป็นวันธรรมดาๆ วันนึง แต่คุณก็ทำให้เรามีความสุขละ

ใช่..
คุณนั่นแหละ..

 

ขอบคุณค่ะ..